रविवारचा चहा🍵 क्रमांक- २०५ नात्यांचे संचित

 

रविवारचा चहा🍵 क्रमांक- २०५

 ‌          नात्यांचे संचित

आयुष्याच्या प्रवासात आपण अनेक माणसांना भेटतो, त्यांच्याशी ऋणानुबंध जोडतो. ही नात्यांची गुंफण म्हणजे एखाद्या अनमोल माळेसारखी असते. सुरुवातीला ही माळ अतिशय लांब, ओघवती आणि चमकदार असते. पण काळानुसार, कधी अहंकाराचा धक्का लागतो, कधी गैरसमजाची ठिणगी पडते, तर कधी शब्दांच्या धारेने हा विश्वासाचा धागा मधूनच कडाडून तुटतो.

​तुटलेली माळ पुन्हा ओवता येते का? तर नक्कीच येते. पण जेव्हा आपण ती पुन्हा सांधायला घेतो, तेव्हा लक्षात येतं की ती पूर्वीइतकी लांब उरलेली नाही. त्याचं कारण असं की, ज्यावेळी नातं तुटतं, तेव्हा केवळ संवाद थांबत नाही, तर त्यासोबत विश्वासाचा पारदर्शकता, मनाचा मोकळेपणा आणि निस्वार्थी प्रेमाचे काही मौल्यवान मोती सांडून गेलेले असतात. ते मोती काळोखात अशा ठिकाणी हरवतात, जिथून त्यांना पुन्हा शोधून आणणं अशक्य असतं.

​अनुभव असं सांगतो की, नात्यात एकदा पडलेली गाठ आणि पुन्हा ओवताना झालेली कमतरता ही नेहमी त्या नात्याच्या नाजूकपणाची जाणीव करून देत राहते. म्हणूनच, नाती ही नुसती जोडायची नसतात, तर ती निभवायची असतात. धागा उसवण्यापूर्वीच त्याला प्रेमाच्या आणि समंजसपणाच्या मेणाने गुळगुळीत करणं गरजेचं असतं.

​खरे तर, नात्याची माळ तुटल्यावर ती पुन्हा ओवण्यापेक्षा, ती कधीच तुटणार नाही इतकी लवचिकता मनात असणं जास्त महत्त्वाचं आहे. कारण सांधलेलं नातं हे गरज असू शकतं, पण न तुटलेलं नातं हा जिव्हाळा असतो. आयुष्याच्या संध्याकाळी मागे वळून पाहताना, आपल्याकडे किती माळा आहेत यापेक्षा त्या किती अखंड आणि पूर्ण आहेत, यातच आपल्या जगण्याचं खरं यश सामावलेलं असतं.

म्हणूनच, मोती विखुरण्यापूर्वीच धाग्याची काळजी घ्या. कारण निसटलेला प्रत्येक मोती नात्याची लांबी आणि मनाची श्रीमंती थोडी थोडी कमी करत असतो.

 प्रा.दिलीप आनंदराव जाधव,सांगली. 

                    सचिव

कनिष्ठ महाविद्यालयीन शिक्षक संघटना, सांगली.

    ‌           राज्य कोषाध्यक्ष

कनिष्ठ महाविद्यालयीन मराठी विषय शिक्षक महासंघ,महाराष्ट्र राज्य.

आपल्या परिसरातील विश्वासार्ह बातम्यांचे व्यासपीठ...

बातम्या / जाहिरातीसाठी संपर्क:

डॉ. राजदत्त रासोलगीकर

मुख्य संपादक

मो. 9923393329

आपली बातमी, आपला आवाज – थेट जनतेपर्यंत...!