*रविवारचा चहा🍵 क्रमांक- १९६* *संधिकाली आशेचा प्रवास...!!*

 

रविवारचा चहा🍵 क्रमांक- १९६

संधिकाली आशेचा प्रवास...!!

आयुष्य म्हणजे एक विराट रणांगण जिथे प्रत्येक माणूस आपल्या स्वप्नांची शस्त्रे हातात घेऊन लढत असतो. तारुण्याच्या उन्मेषात ही लढाई जणू उत्सव वाटते. पावलांना वेग असतो, मनाला उर्मी असते, आणि डोळ्यांत भविष्याच्या उज्ज्वल क्षितिजांची दिव्य स्वप्ने झळकत असतात. त्या काळात थकवा हा शब्दही शब्दकोशात कधीच नसतो.

परंतु प्रत्येकाच्या आयुष्यात काळाच्या अखंड प्रवाहात एक संधिप्रकाश येतो .साधारण पंचावन्न-साठ वर्षांच्या उंबरठ्यावर. तेव्हा शरीराच्या प्रत्येक सांध्यात काळाची किरकिर जाणवू लागते, पावलांचा वेग मंदावतो, आणि मनाला एखाद्या शांत निवाऱ्याची ओढ लागते. त्या क्षणी मन अलगद सांगते “आता थोडे थांबावे… आता या प्रवासाला विराम द्यावा.”

परंतु नियतीचे गणित वेगळेच असते. कारण याच काळात मुलांच्या स्वप्नांची पंखे अजून बळकट होत असतात, त्यांच्या शिक्षणाची वाट अजून संपलेली नसते, संसाराच्या रथाचे चाक अजूनही आपल्या हाताच्या स्पर्शानेच फिरत असते. आपल्याला विश्रांती हवी असते, पण आपली गरज अजून संपलेली नसते.

मग आयुष्याच्या अंतरंगात एक अदृश्य संघर्ष सुरू होतो.थकलेल्या शरीराचा आणि जागृत कर्तव्याचा. एका बाजूला विश्रांतीची मूक आर्तता, तर दुसऱ्या बाजूला जबाबदारीचे पवित्र आवाहन. आणि या द्वंद्वाच्या क्षणी माणूस जाणतो की आयुष्य हे केवळ स्वतःसाठी जगण्याचे नाव नाही; ते अनेकांच्या आशा-अपेक्षांचे वहन करणारे एका पवित्र तीर्थयात्रेसारखे आहे.

या वयात शरीर जरी थकलेले असले, तरी मन अनुभवांच्या अमूल्य रत्नांनी समृद्ध  झालेले असते. याच  काळात माणूस  जणू  एका  विशाल वटवृक्षासारखा  असतो.
ज्याच्या सावलीत पुढची पिढी सुरक्षितपणे उभी राहत असते. वादळे त्याला हलवतात, पण तो उभा राहतो; कारण त्याच्या उभे राहण्यात अनेकांचे भविष्य गुंतलेले असते.

खरे पाहता, संध्याकाळचा सूर्य हा दिवसाचा शेवट नसतो; तो दिवसाच्या परिपक्वतेचे सौंदर्य असतो. सकाळचा सूर्य तेजस्वी असतो, दुपारचा प्रखर असतो; पण संध्याकाळचा सूर्य शांत, गंभीर आणि विलक्षण मोहक असतो. त्याच्या किरणांत परिपक्वतेची काव्यमय झळाळी असते.

तसाच हा आयुष्याचा काळ आहे. येथे वेग कमी असतो, पण अर्थ अधिक असतो. पावले थोडी मंद असतात, पण अनुभवांचा दीप मार्ग उजळवत असतो.

म्हणूनच या उंबरठ्यावर उभ्या असलेल्या प्रत्येकाने एक गोष्ट लक्षात ठेवावी थकवा हा पराभव नसतो; तो फक्त प्रवासातील एक विराम असतो.

जगण्याची उमेद अजूनही अंतःकरणात जिवंत असते. ती कदाचित गगनभेदी नसते, पण ती एखाद्या मंद, पवित्र दिव्यासारखी असते जी शांतपणे अंधाराला दूर ठेवत राहते.

आपण कदाचित पूर्वीसारखे धावू शकणार नाही; पण चालणे थांबवायचे कारणही नाही. कारण आपल्या पावलांमागे चालणाऱ्या पिढ्यांसाठी आपणच मार्गदर्शक दीपस्तंभ म्हणून असतो.

आयुष्याचा खरा विजय हा वेगात नसतो तो सातत्यात असतो.
आणि जो माणूस संधिप्रकाशातही चालत राहतो, त्याच्या पावलांवर काळही आदराने नतमस्तक होतो.

 
प्रा. दिलीप आनंदराव जाधव सांगली
                सचिव
कनिष्ठ महाविद्यालयीन शिक्षक संघटना, सांगली
             राज्य कोषाध्यक्ष
कनिष्ठ महाविद्यालयीन मराठी विषय शिक्षक महासंघ, महाराष्ट्र राज्य.